SÖZ BİTTİ ARTIK!

 

 

Bu satırlar ne bir partinin propagandasıdır ne de bir ideolojinin savunması... Sadece enkazın tozunu yutmuş, acıya yakından şahit olmuş bir insanın vicdanından dökülen cümlelerdir.

Depremden sonra aylarca Kuluncak'tan Malatya'ya her gün 220 kilometre yol gidip geldim. İş yerimizin depolarını işverenimiz Diyanet Vakfı ile Büyükşehir Belediyesinin hizmetine tahsis etti. O depolarda sadece yardım kolileri değil, umut da dağıtıldı. İnsanlar bir lokma ekmeğe, bir battaniyeye, bir çadıra tutunarak hayata yeniden sarılmaya çalıştı.

O günlerde bir çadır için kapı kapı dolaşanları, torpil peşinde koşanları gördük. Çadırına kavuşunca herkesi alkışlayanların, bugün TOKİ konutlarını beğenmediğini de görüyoruz. Bir konteyner dükkânına kavuştuğu gün gözleri dolan esnafın, bugün yapılan çarşıyı küçümsediğine de şahit oluyoruz. Beğenilmeyen 110 metrekarelik dükkânların yıllık 4 milyon liradan konuşulduğu bir noktaya geldik.

Elbette eksikler konuşulacak, yanlışlar eleştirilecek. Eleştiri de demokrasinin, vatandaş olmanın hakkıdır. Ama hafızasını kaybeden toplumlar, şükrünü de adalet duygusunu da kaybeder. Dün el uzatanı bugün yok saymak, yaşanan acıları da verilen emeği de küçültür.

Bu büyük afette herkes imtihan verdi. Vatandaş da, esnaf da, kurumlar da... Fakat bir makam vardı ki, yükü herkesten ağırdı. Malatya Valisi Sayın SEDDAR YAVUZ , gecesini gündüzüne katarak bu şehrin yükünü taşımaya çalıştı. Elbette her yapılan iş kusursuz değildir; ancak böylesine ağır bir felaketin ortasında gösterilen sabır, gayret ve devlet ciddiyeti de teslim edilmesi gereken bir haktır.

İnsan, hakkı teslim edebildiği kadar vicdan sahibidir.

Makamlar biter, unvanlar değişir. Geriye ise zor günlerde kimin nerede durduğu kalır. En kıymetli ödül de samimi insanların dilinden dökülen şu duadır:

Allah razı olsun...